Als kind was ik bang voor het gat in de ozonlaag. Of bang, dat is het verkeerde woord. Ik was panisch. Dat kwam zo: in de Donald Duck las ik een ingezonden brief waarin de afzender waarschuwde voor het gat in de ozonlaag. Dat werd veroorzaakt door het gebruik van spuitbusjes, zo wist de auteur, en van de straling die door het gat kwam kreeg je huidkanker. Voorlopig zat het gat boven Australië en de Zuidpool, maar het kon zomaar onze kant opkomen.

Ik neem aan dat deze vrolijke wetenschapper in de dop niets anders van zins was dan de lezers van de Donald Duck een beetje milieubewustzijn bij te brengen, maar ik heb maanden niet kunnen slapen van angst. Die hele ozonlaagaffaire is trouwens als een nachtkaars uitgegaan; de Australische kindertjes hebben het bij mijn weten overleefd.

Mijn éénnagrootste angst heb ik overgehouden aan vakanties vol kerk-, kathedraal- en kapelbezoek; gekruisigd worden. Zeker, het einde van mijn naamheilige (doorboord met pijlen, wat ie nota bene overleefde; pas nadat ze hem neergeknuppeld in het riool hadden gegooid bleef hij liggen) sprak me ook niet aan, maar gekruisigd worden leek me toch de allergruwelijkste manier om heen te gaan. Een rotzooi ook, met die spijkers en dat bloed enzo. Op een dag vroeg ik mijn vader: ‘Pap, ze hebben geen kruizen meer toch?’, waarop hij, niet gehinderd door enig inzicht in de teerheid van de kinderpsyche, antwoordde: ‘Nee, maar ze kunnen wel bijmaken.’

Ik heb het idee dat je kinderen vroeger van alles kon wijsmaken, en internet bestond nog niet, dus even wikipediaën was er ook niet bij. Toch ben ik benieuwd wat voor bizarre fobieën kinderen tegenwoordig hebben. Smeltende ijskappen? Als ik er één zie zal ik het eens vragen.